Με την προσφυγή του (στην κρινόμενη υπόθεση προσφεύγων ήταν ο ΕΦΚΑ), κατ’ ορθή εκτίμηση αυτής, το προσφεύγον εκθέτει ότι ο καθ’ ου η προσφυγή κατέθεσε αίτηση για κήρυξη πτώχευσης, κατά τις διατάξεις του Ν. 4738/2020, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 66/10-11-2022 απόφαση του πρώην Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση και κηρύχθηκε ο καθ’ ου σε κατάσταση πτώχευσης. Ότι, εν συνεχεία, με τη με αριθμό ../14-11-2022 Πράξη του Εισηγητή Πτωχεύσεων διατάχθηκε η καταχώριση του ονόματος του στο Ηλεκτρονικό Μητρώο Φερεγγυότηιας και δεν ορίστηκε σύνδικος λόγω ανεπάρκειας περιουσίας και εισοδημάτων του. Ότι το προσφεύγον είναι πιστωτής του καθ’ ου και ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του προς το προσφεύγον ανέρχονται στο συνολικό ποσό 53.079,62 ευρώ, ως αναλυτικά αυτές παρατίθενται στο δικόγραφο. Ότι ο καθ’ ου δεν πληροί τις προϋποθέσεις απαλλαγής από τα χρέη του, γιατί δεν επέδειξε καλή πίστη, καθώς δεν προέβη σε ρύθμιση των οφειλών του, προσπάθησε να εξαπατήσει τις φορολογικές και ασφαλιστικές αρχές, και καθυστέρησε ιδιαίτερα να υποβάλει αίτηση για την υπαγωγή του σε πτώχευση, παρά το γεγονός ότι οι οφειλές του ανάγονται σε χρονικές περιόδους σημαντικά προγενέστερες από την ημερομηνία παύσης πληρωμών του, ενώ ευθύνεται και αστικά κατ’ άρθρο 127 του Ν. 4738/2020.
Με βάση το ιστορικό αυτό, το προσφεύγον, επικαλούμενο έννομα συμφέρον, ζητεί να μην απαλλαγεί ο καθ’ ου από τα χρέη του, καθώς και να καταδικαστεί στη δικαστική του δαπάνη.
Με το ανωτέρω περιεχόμενο, η κρινόμενη προσφυγή εισάγεται παραδεκτά προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου που είναι καθ` ύλη και κατά τόπο αρμόδιο (άρθρα 78 παρ. 2, 129, 172 παρ. 2, 193 παρ. 1 Ν. 4738/2020), κατά την προκειμένη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 130 παρ. 1 Ν. 4738/2020, 739 επ. ΚΠολΔ), ασκήθηκε δε εμπρόθεσμα, κατ` άρθρο 192 παρ. 1 Ν. 4738/2020, ήτοι εντός 36 μηνών από την ημερομηνία καταχώρισης της παρ. 4 του άρθρου 77 Ν. 4738/2020, καθώς η προσφυγή κατατέθηκε στη γραμματεία του παρόντος δικαστηρίου σας …. 1-2024 και επιδόθηκε στον καθ’ ου στις 29-11-2024, χωρίς να απαιτείται επίδοσή της και σε σύνδικο, αφού τέτοιος δεν ορίστηκε.
Επιπλέον, η υπό κρίση προσφυγή είναι επαρκώς ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 193 παρ. 1 Ν.4738/2020, 176, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ σημειώνεται ότι δεν είναι απαραίτητη η σύνταξη έκθεσης από εισηγητή και ακρόαση συνδίκου κατ’ άρθρο 193 παρ. 2 του Ν. 4738/2020, καθώς στην προκειμένη περίπτωση καταχωρήθηκε το όνομα του καθ` ου στο ΗΜΦ και συνεπώς το Δικαστήριο θα αποφανθεί χωρίς την τήρηση της προβλεπόμενης στο άνω άρθρο του νόμου διαδικασίας, αφού δεν υπήρξε πτωχευτική διαδικασία. Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, και ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.
Από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που το προσφεύγον νόμιμα επικαλείται και προσκομίζει, καθώς και από εκείνα, που απλώς προσκομίζονται στο δικαστήριο χωρίς να γίνεται επίκληση τους (759 παρ. 4 ΚΠολΔ), μερικά από τα οποία μνημονεύονται ειδικότερα στη συνέχεια, χωρίς κανένα να παραλείπεται κατά την ουσιαστική εκτίμηση της υπόθεσης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, τις άμεσες και έμμεσες ομολογίες που συνάγονται από τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντα (άρθρο 261 ΚΠολΔ), σε συνδυασμό με τα διδάγματα κοινής πείρας που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του αυτεπάγγελτα (άρθρο 336 ΚΠολΔ), αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:
Ο καθ’ ου η προσφυγή διατηρούσε ατομική επιχείρηση με αντικείμενο «τροφοδοσία με τρόφιμα, υπηρεσίες που παρέχονται από καφενείο, με τεχνητά μηχανικά παιχνίδια», επί της οδού ……………. αριθμ…………. στους ………… Θεσσαλονίκης.
Δυνάμει της με αριθμό 66/10-11-2022 απόφασης του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης (Διαδικασίας Εκούσιας Δικαιοδοσίας Απλοποιημένης Διαδικασίας Πτωχεύσεων Μικρού Αντικειμένου), η οποία εκδόθηκε επί της με αριθμό ΓΑΚ ………../2022 και ΕΑΚ …………./2022 αίτησης του καθ’ ου περί κήρυξής του σε κατάσταση πτώχευσης, έγινε δεκτή η τελευταία και ο τότε απών κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης.
Ακολούθως, με την με αριθμό ……../14-11-2022 Πράξη της Εισηγήτριας Πτωχεύσεων του πρώην Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, δεν ορίστηκε σύνδικος πτώχευσης και διατάχθηκε η καταχώριση του ονόματος του στο Η.Μ.Φ., λόγω μη επάρκειας περιουσίας και εισοδημάτων του για τα έξοδα της πτωχευτικής διαδικασίας.
Όπως δε προκύπτει από την με αριθμό …./5-4-2024 εισήγηση της Διευθύντριας Περιφερειακής Διεύθυνσης ΚΕΑΟ Κεντρικής Μακεδονίας και τους προσκομιζόμενους πίνακες ληξιπρόθεσμων χρεών οφειλέτη, ο καθ’ ου έχει έναντι του προσφεύγοντος συνολικές οφειλές ύψους 53.079,62 ευρώ από μη καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές, και συγκεκριμένα: 1) Οφειλή συνολικού ύψους 35.739,14 ευρώ (χρονικής περιόδου από 1-4-2000 έως 31-8-2003), για τον ΑΜΟ ……. (οφειλές τ. ΟΑΕΕ) και 2) Οφειλή συνολικού ύψους 17.340,48 ευρώ (χρονικής περιόδου από 1-6-2000 έως 30-6-2011), για τον ΑΜΟ ………….. (οφειλές τ. ΙΚΑ ΕΤΑΜ ατομική επιχείρηση), που αφορά μη καταβληθείσες εργοδοτικές και εργατικές εισφορές οι οποίες παρακρατήθηκαν και δεν αποδόθηκαν.
Περαιτέρω, από κανένα προσκομίζομενο μετ’ επικλήσεως από το προσφεύγον αποδεικτικό μέσο, δεν προκύπτει ότι ο καθ’ ου επέδειξε κακοπιστία ή προέβη σε δόλιες ενέργειες, ή ότι απέκρυψε εισοδήματα ή περιουσιακά στοιχεία του, προκειμένου να καταχωρισθεί το όνομά του στο Η.Μ.Φ., ήτοι ουδόλως υποδεικνύεται ότι συντρέχουν, εν προκειμένω, οι αναφερόμενες στη διάταξη του άρθρου 193 παρ. 1 του Ν.4738/2020 προϋποθέσεις, που συνάδουν με το περιεχόμενο του άρθρου 178 του Ν.4738/2020, προκειμένου το παρόν Δικαστήριο να αποφανθεί υπέρ της μη απαλλαγής του.
Καταρχάς, ο οφειλέτης δεν αποκτά την πτωχευτική ασυλία μετά την καταχώριση του ονόματος του στο Η.Μ.Φ. και δεν αποφεύγει τις έννομες συνέπειες που θα υφίστατο σε περίπτωση που εκείνος κηρυσσόταν σε πτώχευση (Βασ. Φούρκας, Η απλοποιημένη διαδικασία των πτωχεύσεων μικρού αντικειμένου μετά το Ν.4738/2020, Αρμ 2022.537 επ.), συνεπώς δεν υφίσταται έννομο συμφέρον για την υποβολή του αιτήματος αυτού.
Επιπροσθέτως, ουδόλως αποδείχθηκε ότι ο καθ’ ου η προσφυγή έχει καταδικαστεί για κάποιο από τα αδικήματα της χρεοκοπίας ή της ευνοϊκής μεταχείρισης πιστωτή (άρθρα 197 και 198 του Ν.4738/2020) ή για κάποια από τις κακουργηματικές πράξεις της κλοπής, απάτης, υπεξαίρεσης ή πλαστογραφίας ή για το αδίκημα της καταδολίευσης δανειστών (193 παρ. 1 Ν . 4738/2020), ούτε ότι υπάρχει εκκρεμής ποινική δίωξη για κάποια από τις προαναφερόμενες αξιόποινες πράξεις, ενώ ούτε υποδεικνύεται ότι η οποιαδήποτε από τις οφειλές του υπάγεται στις εξαιρούμενες από το νόμο οφειλές του άρθρου 194 Ν. 4738/2020.
Εξάλλου, η μη καταβολή εργατικών και εργοδοτικών εισφορών, στην υπό κρίση περίπτωση, δεν συνιστά αξιόποινη πράξη εκ των περιοριστικά αναφερόμενων στο άρθρο 193 παρ. 1 Ν.4738/2020 και δεν είναι ικανή από μόνη της να επιφέρει την αιτούμενη έννομη συνέπεια.
Κατά τα λοιπά, ουδόλως υποδεικνύεται ότι ο καθ’ ου περιήλθε σε κατάσταση μόνιμης και γενικής αδυναμίας πληρωμών των ληξιπρόθεσμων χρεών του ένεκα δόλου ή κακοπιστίας, υπό την έννοια ότι επιδίωξε σκόπιμα να περιέλθει στην κατάσταση αυτή.
Εξάλλου ο μη διακανονισμός των οφειλών του δεν οδηγεί άνευ ετέρου στο συμπέρασμα ότι δολίως δεν προέβη στις συγκεκριμένες ρυθμίσεις, αφού η πτώχευση δεν αποτελεί επικουρικό βοήθημα, υπό την έννοια ότι ο αϊτών – οφειλέτης οφείλει να ασκεί αυτή, αφού έχει καταφύγει πρώτα σε άλλα μέτρα εξυπηρέτησης των οφειλών του.
Αντιθέτως, έχει τις δικές της προϋποθέσεις και συνεπώς, εφόσον αυτές συντρέχουν, θα επέλθει, έστω κι αν ο οφειλέτης δεν επιδίωξε άλλους τρόπους εξεύρεσης ρύθμισης των οφειλών του με σκοπό τη μερική/ολική ικανοποίηση των πιστωτών.
Υπό τα δεδομένα αυτά, αποτελεί όχι μόνο υποχρέωση του οφειλέτη, αλλά και δικαίωμά του να επιλέξει να υπαχθεί στη διαδικασία αυτή (Ευ. Περάκης, Πτωχευτικό Δίκαιο, 2021, σελ. 186).
Επιπλέον, τυχόν καθυστέρηση στην κατάθεση της αίτησης πτώχευσης δεν αποδεικνύει εκ των ουκ άνευ κακόπιστη συμπεριφορά, εξάλλου το προσφεύγον δεν επικαλείται ούτε εισφέρει κάποιο επιπλέον στοιχείο, που να θεμελιώνει τυχόν υπαιτιότητα του καθ’ ου ή ότι η καθυστέρηση στην κατάθεση της αίτησης πτώχευσης έγινε προς όφελος του τελευταίου και προς ζημία των πιστωτών, ενώ η αστική ευθύνη κατά το άρθρο 127 Ν.4738/2020 συνδέεται μόνο με την περίπτωση καθυστέρησης υποβολής αίτησης πτώχευσης για λογαριασμό του νομικού προσώπου από τα μέλη του οργάνου διοίκησης, κάτι που εν προκειμένω δεν συντρέχει.
Από όλα τα παραπάνω συνάγεται ότι το προσφεύγον δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του, οι οποίοι πρέπει να απορριφθούν ως ουσία αβάσιμοι.
Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμη.
Πηγή: 13627/2025 ΜΠΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΕΚΟΥΣΙΑ)
Ναταλία Κ. Νεραντζάκη, δικηγόρος
Δημοσιεύθηκε στις 10.03.2026